Alleen en toch samen


07-04-20

Ik raak al een beetje gewend aan het alleen zijn, of eigenlijk aan het gezelschap van mezelf. Regelmatig betrap ik me op hardop praten als ik alleen ben in de yogaschool. Alsof er een soort klein kind met me meeloopt die ik alles uitleg wat we gaan doen. Ik herken dit nog van mijn moedertje toen ze al op hoge leeftijd was. Die was nog een fase verder omdat ze ook praatte tegen zichzelf als ik erbij was. Zonder enige gêne. Zo ver ben ik nog niet.
Nog een biecht: Ik heb een meditatie gedaan die ik zelf had ingesproken. Gewoon om eens uit te proberen. Maar dat vond ik toch echt heel raar. Dus luister ik nu weer naar iemand anders als ik zelf wil mediteren of een yogales wil volgen. Thuis heb ik geen last van hardop praten in mijzelf, want daar is steeds mijn lief in de buurt tegen wie ik kan babbelen.
Van de week was ik jarig. Ook al een vreemd fenomeen in deze tijd. Hoe vier je je verjaardag? Nou als yogadocente verzorgde ik een verjaardag yogales die bruikbaar was voor iedereen die wel een verjaardag kon gebruiken. Ik nodigde iedereen uit een eigen taartje te bakken, een kaarsje aan te steken en een kopje thee mee te nemen.
We startten met een dankbaarheidsmeditatie, die ik zelf prettiger vind als ik het een bofkontmediatie noem. Je haalt dan voor je geest waardoor jij je een bofkont voelt en doet dit op alle 10 je vingers. We deden ook een “cup of tea” Qi gong beweging en een korte mantra: “Lang zullen we leven” vergezeld door stampende bewegingen en een “We leven hoog”, zingend op de tenen. Ieder vanuit het eigen huis. Dit was ook een totaal nieuwe en wat ongemakkelijke ervaring. Kortom het is zoeken. Saai is het zeker niet deze tijd. Genoeg nieuwe uitdagingen

Evelien

Yoga in tijden van Corona

Het is stil in mijn yogaschool en koud. Ik steek maar snel een kaarsje aan en stap in mijn provisorische opnamestudio, de lege yogazaal.
Het is er opeens van gekomen: online lesgeven. Deelnemers vroegen het al vaker aan mij. ‘Je hebt zo’n fijne stem, kan je niet iets opnemen?’ Gedoe, dacht ik. Zo handig ben ik niet met sociale media en elektrische apparaten. Recorders slaan spontaan op tilt als ik in de buurt ben. En nu ging ik, Evelien van Straaten, bijna 58, me in een heel snel tempo verdiepen in vergaderplatforms, webcams, luidsprekers en Youtube-kanalen. En dan kwam ook die kritische blik naar mezelf weer eens boven drijven. Want ik zie nu steeds mezelf als ik een les geef en deze opneem. Opeens maak ik me druk over wat ik aan heb en mijn zichtbaar wat oudere lijf.
Toch went het best snel, al gaat er nog van alles mis: een opname knopje niet aangevinkt waardoor er na een uur niets opgenomen blijkt, het geluid dat tijdens een opname bij een yogi nog aanstaat waardoor haar gekuch goed te horen is, een vermaning op Youtube dat ik muziek gebruik waar ik geen recht op heb, links en rechts zijn opeens ingewikkelde zaken, wat zit ik vreemd stil, wat maak ik vreemde bewegingen, wat kijk ik raar. Maar ach… De kritische blik kijkt inmiddels met een glimlachje gezellig mee vanaf mijn schouder.
Ondertussen bieden we met onze yogaschool toch maar mooi yogalessen die mensen misschien wat steun, rust en kracht bieden in deze ingewikkelde tijd waar we voorlopig nog wel even mee te maken hebben.
Evelien van Straaten

Namasté

NAMASTÉ!

Door Evelien van Straaten

Vanochtend liep ik door mijn yogaschool deurklinken af te nemen, wc’s te poetsen en handdoekjes te vervangen. Yogi’s hebben een mail van me ontvangen met daarin de verwijzing naar het RIVM voor informatie over onze nieuwe rare vriendin Corona. Ze is er toch, dus moeten we haar maar op gepaste wijze ontvangen. De yogi’s heb ik gevraagd om een grote handdoek op het matje te leggen en niet te komen bij verkoudheidjes en als ze familieleden in de buurt hebben die Corona misschien ontmoet hebben.

Ja ja.. Corona doet wat met ons. In een verlammende angst schieten is niet behulpzaam, maar net doen alsof ze er niet is, is ook niet handig. Natuurlijk komen bij mij ook gedachtenwolkjes voorbij als: Wat als er geen yogi’s meer les komen volgen? Of als de school helemaal dicht moet? Wat dan? Online lessen geven? En is dat dan een verdienmodel? Gisteravond zag ik onze minister-president stuntelen met geen hand geven. Vanochtend gaf ik een nieuwe yogi ook bijna een hand. Tijd voor nieuwe gewoontes.

Nu is er een prachtig alternatief voor handen geven. Een eeuwenoud oosters gebruik waarin je elkaar groet met de handpalmen tegen elkaar voor je borst en licht naar voren buigt. Je toont hiermee respect naar de ander en naar jezelf. “Het licht in mij ontmoet het licht in jou.” Hoe mooi is dat. Yogi’s kennen het allemaal: namasté!

Het lijkt me een goed moment om vanaf vandaag deze groet te gaan gebruiken. Wat een goed idee. Misschien is de politiek wel iets voor mij. Dat ik een nieuwe partij opricht: de Mindful Yoga Partij ‘MYP’. (Spreek uit: “Miep”). En dat ik dan in de Tweede Kamer de partij vertegenwoordig die niet oordeelt. Gewoon in de Tweede Kamer aanwezig zijn met bewuste open aandacht, zonder oordeel, en dat ik dan soms mag interrumperen door mijn 2 belletjes tegen elkaar te laten klinken en dat het dan even stil wordt… Hoe mooi zou dat zijn.

Dit blogje verscheen op 14 maart ook in Yoga international

Blogje

Elke ochtend tegen 7 uur start ik de dag met een rondje door het park met mijn hond Roos. Zij doet haar eigen ding. Ik ook. Het eerste deel van de wandeling houd ik haar nog in de gaten omdat ze haar drol nog wel eens midden op een voetbalveldje wil droppen. Tijdens de winter was dit een hele uitdaging zo tijdens het donker. Zij met een lampje om haar nek, ik met een zaklamp speuren naar een warme hoop. Enfin.. Het is nu gelukkig weer licht om 7 uur. Bij mij wordt het dan ook lichter in het hoofd. Ik hik er al een tijdje tegen aan om met regelmaat een blogje gaan schrijven over mijn leven en struikelingen als mindful yogadocente en als eigenaar van de yogaschool waar 8 andere docenten lessen ook verzorgen. De yogaschool Zweiersdal in Oosterbeek run ik sinds januari 2019. Het blogje stelde ik steeds weer uit. Natuurlijk had ik allerlei logische redenen: Te druk met belangrijker zaken was er eentje. Maar ik weet inmiddels de echte reden: Het moet namelijk wel een goed blogje worden. Grappig, ontroerend, wijs en ook nog mooi geschreven.
Tja daar legde ik de lat meteen lekker hoog. Vanochtend tijdens het vroege ochtendlicht bedacht ik me, toen ik zo rondkuierde en hond Roos ook al verlicht van haar hoop haar eigen gang ging, dat ik gewoon maar begin. En dat is nu zo. Tot gauw.